Cybulic abo Cybulec?
W serbšćinje signalizujemy z pomocu wosebitych kóncowkow, zo wěsta žona njeje wudata. Za to znajemy kóncowce -ec a -ic. Wužiwanje jedneje abo druheje kóncowki pak njeje lubowólne, ale podleži wěstym rěčnym prawidłam. Kóncowku -ic wužiwamy, hdyž kónči so wuchadne muske mjeno na -a abo -o, na přikład Šołta – Šołćic, Wałda – Wałdźic, Skala – Skalic, Nedo – Nedźic. Z kóždym prawidłom zwjazane su pak tohorunja wuwzaća. Hdyž so mjenujcy muske mjeno kónči na g, k, ch, c, z, s před a abo o, mamy obligatorisce wužiwać -ec: Wjeńka – Wjeńkec, Mucha – Muchec, Haza – Hazec a tak dale. A potom wustupuja hišće mjena, hdźež stej wobě formje dokładźenej: Dubawic a Dubawec abo Cybulic a Cybulec. To zwisuje z tym, zo kónča so muske formy pak na -a, pak na konsonant, na přikład Dubawa – Dubaw, Cybula – Cybul. Wot swójbneho mjena Dubawa wotwodźuje so Dubawic, wot mjena Dubaw pak Dubawec. Tajke dwójne formy swójbneho mjena žonow cyle zrědka wustupuja. W tajkich padach nimam za wuzamknjene, zo nošerka mjena sama rozsudźi, hač chce wona so serbsce mjenować Dubawic abo Dubawec resp. Cybulic abo Cybulec.
A. Pohončowa
Themen: Wortbildung
Schlüsselwörter: Eigenname, weibliche Form